Centralny Komitet Żydów w Polsce (1944-1950)

Niewielka społeczność żydowska mieszkająca w Polsce w pierwszych latach po zakończeniu II wojny światowej była bardzo upolityczniona. W 1947 r. do jedenastu partii politycznych należało od 20 do 22 tys. osób. Znaczyłoby to, że co piąty Żyd mieszkający w Polsce, wliczając kobiety i dzieci, należał do jakiejś partii. W latach 1945-1950 w Polsce działało aż 30 żydowskich organizacji społecznych, w tym cztery związki kombatanckie. Upolitycznieniu towarzyszyła spora aktywność w życiu publicznym, szczególnie w Warszawie, niezwykle uroczyście obchodzono zwłaszcza rocznice wybuchu powstania w getcie warszawskim. We Wrocławiu corocznie celebrowano rozmaite rocznice polskie, żydowskie i sowieckie, organizowano akademie z okazji rocznic rewolucji październikowej i dnia Armii Czerwonej. Również w Białymstoku odbywały się uroczyste akademie z okazji powstania w tamtejszym getcie. W połowie 1944 r. w Lublinie powstał Centralny Komitet Żydów w Polsce (CKŻP). Jego zadaniem było reprezentowanie interesów Żydów ocalonych z Zagłady: ich rejestracja, udzielanie pomocy materialnej, mieszkaniowej, aprowizacyjnej itd. W jego skład weszli przedstawiciele reaktywowanych partii żydowskich: Bundu, Zjednoczenia Syjonistów Demokratów "Ichud", Poalej Syjon–Prawicy, Poalej Syjon–Lewicy, Ha–Szomer ha–Cair oraz sekcji żydowskiej PPR. Niniejsza książka poświęcona jest działalności politycznej CKŻP.