Propaganda bezprawia

Jarosław Kuisz analizuje zapomniane akcje „popularyzowania prawa” w pierwszych latach Polski Ludowej. Planowane na szeroką skalę działania propagandowe zderzały się z powojenną rzeczywistością. Nowa władza usiłowała za wszelką cenę wykazać obywatelom swoją prawowitość, a bezprawnie podejmowane działania przedstawić jako legalne. Jednak przekazywanie wiadomości o prawie nieprawnikom – i to w warunkach powojennych – było zadaniem jak najdalszym od oczywistości. W Propagandzie bezprawia autor uwzględnia szeroki zakres materiałów źródłowych z lat 1944–1947, zarówno filmy dokumentalne, kroniki filmowe, jak i publikacje prasowe, odczyty, pogadanki oraz audycje radiowe. Stawiając zadanie badawcze, autor znakomicie pokazuje wielowątkowość podstawowego problemu (…). Analizuje informacje, jakie trafiały do środków masowego przekazu, szczególnie do materiałów filmowych – wiadomości o wprowadzaniu w życie nowych aktów prawnych tworzących nową rzeczywistość w stosunku zarówno do prawa II RP, jak i lat okupacji. Nakłada na to relacje z procesów sądowych. Uwzględnia także materiały mające zdelegalizować państwo i prawo II RP i przedstawić je w najciemniejszych barwach (…). Porównuje te same wiadomości przedstawiane w materiałach audiowizualnych, prasie codziennej oraz fachowych czasopismach prawniczych. Poszukuje także odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób „opowiadano obrazem” o normach prawnych. To bardzo ciekawe naukowo zagadnienia i w zakresie prawa pionierskie. (…) Dzieło znakomite, wybitne, efekt dobrze wykorzystanej erudycji autora. Prof. dr hab. Adam Lityński