Rosyjskie siły zbrojne

Kompromitująca przegrana carskiej Rosji w wojnie krymskiej (1853-1856) ujawniła konieczność wprowadzenia zmian w jej siłach zbrojnych. W listopadzie 1861 r. stanowisko ministra wojny objął generał piechoty Dymitr Milutin, którego plan reformy, stanowiąc rozwiązanie kompromisowe, wzmacniał potencjał sił zbrojnych w warunkach ograniczania wydatków obronnych państwa. Do 1870 r. realizacja kompleksowego programu reorganizacji skutkowała skokowym wzrostem zdolności carskiej armii. Rezultat kolejnego konfliktu z Imperium Osmańskim (1877-1878) potwierdził skuteczność reformy Milutina, tym razem dzięki sprawności armii Aleksander II przejął nad Bałkanami. Kolejne przewartościowania rosyjskich sił zbrojnych kojarzone są z osobami Michaiła Frunzego, Gieorgija Żukowa oraz Nikołaja Ogarkowa. W ostatniej dekadzie XX w. historia ponownie zataczając koło wprowadziła radzieckie siły zbrojne w stan permanentnej przebudowy realizowanej w warunkach chaosu pierestrojki oraz chronicznego niedofinansowania. Przedkładane czytelnikowi opracowanie składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy obejmuje przebieg procesu reorganizacji przejętego po rozpadzie ZSRR potencjału militarnego (1991-2008). Rozdział drugi prezentuje przebieg procesu reorganizacji sił zbrojnych w latach 2009-2013. Rozdział trzeci, integrując sumaryczne wnioski z diagnozy stanu armii oraz postępu procesu jej modernizacji, stanowi prognozę oraz ocenę potencjalnych kierunków dalszych zmian do 2020 r.