Biskupi unickiej metropolii kijowskiej w XVIII wieku

W Rzeczypospolitej Obojga Narodów znaczącą rolę społeczną, religijną i kulturową odgrywała tradycja bizantyjska, reprezentowana przede wszystkim przez Cerkiew prawosławną, a po zawarciu w latach 1595–1596 unii części hierarchów prawosławnej metropolii kijowskiej z Kościołem rzymskokatolickim – przez Cerkiew unicką. Znaczenie tej wspólnoty religijnej w rozwoju procesów dziejowych było wielokrotnie przedstawiane w historiografii w różnorodnych kontekstach. Efekty najnowszych badań coraz częściej podważają jednak rolę tej społeczności jako kulturowego i religijnego pomostu pomiędzy Wschodem i Zachodem. Mimo wielu ewolucyjnych zmian absorbujących elementy szeroko rozumianej kultury łacińskiej, Cerkiew unicka w XVIII wieku pozostała suwerennym organizacyjnie organizmem, świadomym własnej tożsamości na pograniczu kultur.